OPPOsite

Opposite nr 3

Polityka wymazywania. Pamięć, etos, reprezentacja oraz tyrania idei i widzialności.

W dniach 17-18 października 2012 roku w Instytucie Historii Sztuki Uniwersytetu Wrocławskiego odbyła się międzynarodowa konferencja naukowa Polityka wymazywania. Pamięć, etos, reprezentacja oraz tyrania idei i widzialności.  Konferencja kontynuowała zapoczątkowany w 2010 r. cykl spotkań poświęconych sztuce i jej interdyscyplinarnemu wymiarowi, które mają na celu wymianę myśli między naukowcami, studentami i artystami. Wydarzeniem towarzyszącym konferencji była wystawa zatytułowana Ćwiczenia z pamięci, zrealizowana w Studio BWA Wrocław przez Alicję Klimczak-Dobrzaniecką i Patrycję Sikorę, która problematykę wymazywania stawiała przede wszystkim w kontekście Wrocławia i jego historii.

Tematyka wystąpień konferencyjnych oscylowała między traumą pamięci, usuwaniem bolesnych wydarzeń a celową sublimacją chaosu w sztuce; pomiędzy widzeniem tego co utracone i tego, co zrekonstruowane. Autorami przedstawionych referatów byli głównie doktoranci i studenci kierunków historyczno-artystycznych, antropologicznych i kulturoznawczych, jak również doktorzy i profesorowie historii sztuki, kulturoznawstwa i filozofii z Polski i spoza kraju, m.in. z Grecji, Turcji, Włoch, Francji, Wielkiej Brytanii i Izraela. Część teoretyczna konferencji wzbogacona została o wykłady i pokaz prezentacji trzech artystów, których prace zaprezentowane były także podczas wystawy w BWA. Działania twórcze Tomasza Bajera, Marka Sienkiewicza oraz Michała Sikorskiego, świetnie wpisały się w problematykę podjętą podczas sympozjum, co więcej stały się punktem wyjścia do dyskusji tyleż o sztuce, co o pamięci miasta. Wrocław stał się bowiem case study, a jego powikłana historia pojawiła się w licznych dziełach sztuki omawianych na obradach.

Zagadnienia takie jak: pamięć i zapomnienie, reprezentacja – jej wybór i rewizja, tyrania widzialności i tyrania idei, etos zubożania i usuwania, okazały się problemami aktualnymi nie tylko w badaniach prowadzonych przez teoretyków, ale także w pracy twórczej współczesnych artystów. Konferencja, po raz kolejny udowodniła, jak ważne jest inicjowanie rozmowy, wypracowywanie wspólnych kompromisów, ale często także zderzanie światopoglądów na wielowymiarowym polu współczesnej kultury wizualnej.

oprac. Małgorzata Micuła